Call for papers nr 45

Kino dyskomfortu

CFP magazynu „Ekrany” nr 5 (45) / 2018
Termin przyjmowania abstraktów: 04.05.2018     
Odpowiedź redakcji: 11.05.2018
Termin przesyłania gotowych tekstów: 13.07.2018
mail: redakcja.ekrany@gmail.com

Zapraszamy do nadsyłania propozycji tekstów do jesiennego wydania czasopisma o tematyce audiowizualnej “Ekrany”, które ukaże się pod koniec września 2018 roku. Publikujemy zarówno dłuższe artykuły o charakterze analitycznym, teoretycznym oraz historycznym, dotyczące szeroko pojętego medium filmowego oraz pokrewnych zjawisk audiowizualnych, jak i krótkie teksty – odkrycia, czyli recenzje wartościowych tytułów filmowych, telewizyjnych bądź internetowych, które nie miały jeszcze swojej polskiej premiery. Zapraszamy do zgłaszania tekstów dotyczących kina współczesnego, sylwetek aktorów, seriali i gier wideo, historii oraz teorii kina oraz społeczno–kulturowego funkcjonowania medium.

Każdy numer posiada także liczący ok. 30% objętości pisma temat numeru. Tematem numeru 5/2018 roku będzie „Kino dyskomfortu”.

Punktem wyjścia kolejnego numeru „Ekranów” jest określenie kina jako medium afektów, w którym budzenie emocji i dyscyplinowanie percepcji przekraczają bezpieczne ramy odbioru. Definicyjnie niemal zakładane w przypadku kina przyjemność (wzrokowa), zaangażowanie emocjonalne czy identyfikacja bywają brutalnie przerywane, co rodzi poczucie dyskomfortu. Widz – jako sprzężony z filmem – uwikłany zostaje w relację, która nierzadko jest niewygodnie skraca dystans i wzbudza niepokój. Wynikać to może z charakteru niektórych środków filmowego wyrazu, poruszanej tematyki, wykorzystywanego sposobu reprezentacji, założeń estetycznych i politycznych niektórych nurtów filmowych, ale też po prostu z indywidualnych predyspozycji odbiorcy. W najnowszym numerze „Ekranów” chcemy przyjrzeć się różnym aspektom filmowej „nieprzyjemności” i takiemu doświadczeniu kinowemu, które niebezpiecznie wymyka się spod kontroli.

  • różne oblicza filmowego dyskomfortu;
  • przemoc na ekranie i estetyka szoku;
  • dyskomfort skodyfikowany – nieprzyjemne doświadczenia afektywne w niektórych gatunkach (horror) i nurtach filmowych (ekstremizm);
  • „estetyczny masochizm” – „złe” filmy jako źródło przyjemności;
  • trigger warnings, czyli ostrzeganie przed dyskomfortem;
  • kino traumy (np. filmy o PTSD);
  • cielesność na ekranie w kontrze do kulturowych standardów – monstrualna fizjologia, brzydota, hiperrealizm;
  • przełamywanie odbiorczych nawyków i dyskomfort (statyczność, oddramatyzowanie, czas rzeczywisty, techniki dystansacyjne itd.);
  • od shaky-cam do skrajnego POV – środki filmowe, które burzą przezroczystość odbioru;
  • przestrzeń jako źródło cierpień – filmy klaustro- i agorafobiczne;
  • kino jako katalizator lęków;
  • szumy, zgrzyty i trzaski, czyli estetyka noise w kinie;
  • wstręt i abiekt;
  • ideologiczny wymiar niszczenia przyjemności odbiorczej;
  • etyczne funkcje antyestetyki;
  • kino moralnego dyskomfortu – niewygodne tematy i oskarżający ton w filmach.

„Ekrany” są czasopismem punktowanym (5 punktów, wykaz B ministerialnej listy czasopism naukowych) oraz recenzowanym w trybie podwójnej ślepej recenzji.

Objętość tekstu w „Ekranach” to 12-24 tys. znaków ze spacjami, z wyjątkiem odkryć (4700) i recenzji książek (5200 znaków).